در بسیاری از نقدهایی که در این صفحه نوشته شده، به این موضوع اشاره کرده ایم که چرا گرافیک شرط پیروزی یک بازی نیست و برای خوب بودن، یک بازی لازم نیست حتما گرافیک بالایی داشته باشد. اما بازی «خرابکار» (the saboteur) نشان می دهد که داشتن گرافیک بالا یک شرط لازم است اما کافی نیست. آخرین بازی استودیوی پاندمیک که مهم ترین بازی اش سری «مزدورها» (mercenaries) است، باز هم به صورت یک بازی محیط باز طراحی شده. همان طور که بازی پدرخوانده مانند یک gta در اوایل قرن بیستم میلادی بود، بازی خرابکار را هم باید مانند gta در زمان جنگ جهانی دوم به حساب بیاوریم. در این بازی شما به روزهای اولیه جنگ جهانی می روید و در یک روایت ماجرایی - تاریخی زیبا و جذاب، بیش تر با ابعاد مختلف جنگ آشنا می شوید. داستان، مهم ترین برگ برنده سازنده ها در بازی خرابکار است. خط داستان بسیار قوی و پرکشش نوشته شده و روایت فیلم گونه آن به جذاب تر شدنش کمک زیادی کرده است. فصل آغازین داستان را باید جزو بهترین فصول آغازین در میان بازی های چند سال اخیر بدانیم. سازنده ها با حوصله و ظرافت خاصی داستان «شون» و ماجرای کشته شدن دوست صمیمی اش را تعریف می کنند تا به شما بگویند چطور «شون» از یک مکانیک و راننده حرفه ای تبدیل به یک خرابکار شده است. داستان و شخصیت پردازی آن قدر خوب و قوی است که در بسیاری از لحاظ تیره وتار بازی از لحاظ فنی، می شود همه مشکلات را به داستان بخشید. تنها مشکلی که در بخش داستانی وجود دارد، مدرن بودن بیش از حد کاراکترها و ظاهر آن هاست. لباس ها و تیپ آدم ها در بسیاری از لحظات بازی هیچ گونه شباهتی به تیپ و قیافه آدم هایی که در زمان جنگ جهانی دوم زندگی می کرده اند ندارد. وقتی می گوییم روند بازی مانند gta است احتمالا دیگر نقطه مبهمی در مورد نقشه، دزدیدن اتوموبیل و رانندگی، گرفتن ماموریت اصلی و جانبی و این چیزها وجود ندارد. خرابکار تمام کلیشه های این سبک را به خوبی پیاده کرده است. از ماموریت های مخفی کاری و نفوذ بگیرید تا تعقیب اتوموبیل ها با یک فاصله یکسان و بمب گذاری در دپوهای سوخت نازی ها؛ همه این ماموریت ها را قبلا جایی بازی کرده اید. یکی از نکات قابل توجه در روند بازی، قابلیت های سکوبازی «شون» است. این خرابکار ایرلندی می تواند مانند اتزیو از در و دیوار و ساختمان ها بالا برود. اما متاسفانه این کار پس از بازی کردن اساسینز کرید2 یک جور شکنجه محسوب می شود. صعود کردن شون از ساختمان ها بسیار کند و بدقلق است و به راحتی می تواند به روان بودن ماموریت ها لطمه بزند. بخش گرافیکی بازی خرابکار جای بحث زیادی دارد. شهر پاریس به محله های مختلف تقسیم شده که همین طور که به همراه گروه مقاومت در کار نازی ها دخالت می کنید، کنترل محله ها به دست شما می افتد و مردم بیش تر از شما حمایت می کنند. میزان محبوبیت گروه مقاومت در هر محله با رنگ های استفاده شده در تصویر رابطه مستقیم دارد. اگر جایی باشید که نازی ها زیاد باشند، بازی سیاه و سفید است و تنها رنگ های تندی مانند زرد یا قرمز توی ذوق می زنند. این استیل گرافیکی خاص، یکی از نقاط مثبت بازی است. خط داستان بسیار قوی و پرکشش نوشته شده و روایت فیلم گونه آن به جذاب تر شدنش کمک زیادی کرده است اما به محض این که همه چیز رنگ اصلی خودش را بازیابد، با یک بازی عقب افتاده از لحاظ گرافیکی طرف خواهید شد. بازی ای که اگر کسی نداند می تواند فکر کند به دوره gta سان آندریاس تعلق دارد. انیمیشن کاراکترها افتضاح است. سربازهای نازی مانند آدم آهنی راه می روند و حتی در دموهای داخل بازی هم سعی در تصحیح حرکات آن ها نشده است. محیط ها شلوغ و پر از اشیای مختلف هستند اما تفاوت زیادی بین این شلوغی با شلوغی بازی هایی نظیر uncharted2 یا اساسینز کرید2 وجود دارد. اگر کمی به دکوراسیون داخلی اتاق های بازی خرابکار دقت کنید احساس می کنید یک نفر بدون توجه به منطق فقط یک سری آیتم را در اتاق پخش کرده و اصلا مهم نیست که ویولونسل روی چند جعبه قرار گرفته یا یک تابلو کنار تخت افتاده باشد. ضعف های گرافیکی بازی پس از مدتی واقعا توی ذوق می زنند. شاید اگر خرابکار زمانی عرضه می شد که این همه بازی زیبا مانند call of duty، آنچارتد2، بایونتا یا اساسینز کرید2را ندیده بودیم نحوه قضاوت ما فرق می کرد. در گیم پلی هم ایرادهای فراوانی وجود دارد. کنترل بد کاراکتر اصلی، مهم ترین ایراد بازی است. با این که شون در نهایت کاری که شما می خواهید را انجام می دهد، اما این حس که شما واقعا بر بازی و کاراکتر اصلی مسلط هستید در خرابکار وجود ندارد. قابلیت مخفی کاری در بازی وجود دارد اما تقریبا هیچ وقت نمی شود بدون دردسر این کار را کرد و در نهایت به نفع شماست که به صورت مستقیم حمله کنید. دلیل اصلی این موضوع، نحوه پر شدن خط سلامت شون است که از دیگر نقاط ضعف عمده بازی محسوب می شود. شون اصولا هیچ خط سلامتی ندارد و مانند سربازهای پیشرفته در جنگاوری مدرن2 یا مسترچیف در هیلو می تواند یک خشاب کامل فشنگ را جذب کند و هیچ کارش نشود. سیستم پناه گرفتن برای پر شدن خط سلامت بسیار سریع کار می کند و بازی را فوق العاده آسان کرده است. در نهایت باید گفت خرابکار با این که ظاهر جذاب و داستان خوبی دارد، اما بازی خوبی و روانی نیست. ماموریت های تکراری، کنترل بد و نامناسب اتوموبیل ها و کاراکتر اصلی، گرافیک پایین، کم چالش بودن درگیری ها و ضعیف بودن هوش مصنوعی عواملی هستند که روی کیفیت بازی خرابکار به شدت تاثیر گذاشته اند. شاید اگر این داستان را با این سبک روایت تبدیل به یک سریال می کردند موفقیت بیش تری نصیب خرابکار می شد.
سید طه رسولی

منبع : جام جم آنلاین  تاریخ : 20   دی   1388  شاخه : بازی